Bu Delirişim Neden

Yalnızlığımı hissediyorum bugünlerde , hiç acımadan unutulmaya yüz tutan insanlar var hayatımda ve karşılıklı olarak aranmayı bekliyoruz , biliyorum..
Özlüyorum hepinizi ve bu kadar muhtaç olduğumu sizlere hatırlatıyorum bir kez daha..
Odalarda tek başına olmuyor , en güzel şarkılarda da uyunmuyor artık , çıkıpta İstiklalde de yürünmüyor..
Eskisi gibi değil en saf duygular bile , dönüpte geriye haykırdığımda pişmanlığımı sus-pus oluyor sevdiceklerim..
En çok şu kelimeden korkar oldum (duyar oldum)..
– evet eskiden seviyordum ama şimdi sana karşı hiçbir şey hissetmiyorum.
Eskiden sevildiğimi şimdi(yeni) öğreniyor olmak daha bi yakıyor canımı..
Nasılda parçalanmaya yüz tutmuş insanlarım , aslında merak ettiğim arkadaşlığıyken aklındaki tek soru olan sevgiyi nasılda vuruyor yüzüme..
Ahh insanlarım , ah beyaz kanatlı pişmanlığım..
Bilmiyorum insanlar bunca yalanların içinde , şerefsizliklerin içinde yaptıklarıyla beraber rahat rahat yeni rüzgarların peşindeyken , ben neden hala en saf duygularımı düşünüpte yelkenimi açamıyorum rüzgara doğru , ve neden eskiye takılıp kalıyor paçam , ve neden bu kadar sağlammış diyorum..
Ve insanlarıma bakıpta kararmış yüzleriyle dolaşırken , hiçbir şeyi sorun etmiyormuş gibi konuşurken bir kez daha soruyorum hiçbir suçum yokken , hep insanlarım incinmesin diye yastık olmuşken hala eskiye bakıpta bu delirişim neden..